Mikołaj Kopernik
Opracował heliocentryczny model Układu Słonecznego, według którego Słońce znajduje się w centrum, Ziemia jest planetą i podobnie jak pozostałe planety obiega Słońce po orbicie kolistej. Jego teoria została opublikowana w 1543 r. w księdze De revolutionibus orbium coelestium (O obrotach sfer niebieskich). Teoria Kopernika wpłynęła na sposób patrzenia na miejsce Ziemi i człowieka we Wszechświecie i stała się podstawą rozwoju nauk ścisłych.

26.10.1841 - 26.12.1886

Austriacki astronom, geodeta i matematyk. Urodził się w Pradze. Od młodości przejawiał zainteresowania do nauk ścisłych. Studiował medycynę i astronomię na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 1866 r otrzymał prawo naucznia astronomii teoretycznej i został docentem na wydziele filozofii Uniwersytetu Wiedeńskiego. Tytuł profesora nadzwyczajnego geodezji wyższej i astronomii teoretycznej uzyskał w 1870 r, a zwyczajny - pięć lat później. Zajmował się obliczaniem orbit komet, planetoid i planet oraz zaćmień Słońca i Księżyca. Interesował się także problematyką astronomii teoretycznej, geodezji i grawimetrii. Autor prac o teorii ruchu Księżyca i refrakcji astronomicznej. Twórca dzieła "Canon der Finsternisse" - opisującego 8000 zaćmień Słońca i 5200 Księżyca. Zostało wydane rok po jego śmierci, ukazało się też w angielskiej wersji językowej w Nowym Jorku w 1962 r. Posiadał prywatne obserwatorium w wiedeńskiej dzielnicy Josefstadt. Uczestniczył w 1868 r w wyprawie do Adenu (Jemen Płd), celem obserwacji całkowitego zaćmienia Słońca, i Rumunii - tam obserwował tranzyt Wenus na tarczy słonecznej. Międzynarodowa Unia Astronomiczna nadała 48 km kraterowi na Księżycu - jego nazwisko.

(rz)